Όταν η Νίνα φώναζε "Δύναμη"

Το single που κυκλοφόρησε ο Hozier το 2018, το "Nina Cried Power", αποτελεί φόρο τιμής σε μουσικούς που ήταν και είναι κατά τη διάρκεια της καριέρας τους υπέρμαχοι των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και συμμετείχαν στο λεγόμενο civil rights movement που αναδείχθηκε τη δεκαετία του 1960 στην Αμερική με πολιτικές φιγούρες όπως ο Martin Luther King. Ο τίτλος αναφέρεται στην Nina Simone και στο κομμάτι της "Sinnerman" στο οποίο ακούμε να επαναλαμβάνει πολλές φορές τη λέξη "power". ("Power has been cried by those stronger than me /Straight into the face that tells you to rattle your chains /If you love bein' free"). Η Nina Simone ήταν διάσημη πέρα από το απίστευτο μουσικό ταλέντο της και σαν ακτιβίστρια και το έργο της χαρακτηρίζεται από μια τεράστια ψυχική δύναμη, στην οποία αναφέρεται και ο Hozier.

Το κομμάτι είναι ένας ύμνος αφιερωμένος σ' αυτούς τους ανθρώπους αλλά και στην ανθρώπινη δύναμη και ελευθερία εν γένει. Οι καλλιτέχνες που αναφέρονται στο κομμάτι (εκτός από τη Nina Simone φυσικά) είναι οι Woody Guthrie, Billie Holiday, James Brown, Curtis Mayfield, BB King, Marvin Gaye, Pete Seeger, Patti LaBelle Bob Dylan, John Lennon, Joni Mitchell και η Mavis Staples με την οποία μοιράζεται τα φωνητικά ο Hozier στο κομμάτι. Μάλιστα η τελευταία ήταν πολύ κοντά στο κίνηματα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και στον ίδιο τον Martin Luther King, καθώς ήταν στενός φίλος του πατέρα της, ενώ το οικογενειακό της συγκρότημα οι Staples Singers ταυτίστηκαν με το κίνημα τραγουδώντας διασκευές κομματιών με κοινωνικό μήνυμα, όπως το "A Hard Rain's Gonna Fall" του Dylan και το "For What It's Worth" του Stephen Stills.

Ο Καζαντζίδης στην Βαλτιμόρη

 Το The Wire, θεωρείται μια από τις κορυφαίες τηλέοπτικες σειρές της τελευταίας εικοσαετίας, και μια  απ' τις κορυφαίες γενικότερα για πολλούς και διάφορους λόγους που δεν μας ενδιαφέρουν εδώ.

Αυτό που μας ενδιαφέρει είναι ότι στην δεύτερη σεζόν ανακατεύονται και κάποιοι Έλληνες που συνδέονται με το κύκλωμα ναρκωτικών στην Βαλτιμόρη. Με τα σπαστά τους Ελληνικά δεν μας πείθουν και πολύ εμάς που τη μιλάμε τη γλώσσα, ενώ ο αρχιμαφιόζος είναι γνωστός σαν "The Greek". Πίνει ελληνικό καφέ, ακούει ελληνικά τραγούδια αλλά μάλλον όλα αυτά γίνονται για κάλυψη, καθώς η ελληνική του ταυτότητα αμφισβητείται και μέσα στην ίδια τη σειρά (προφανώς! Ο Μπάγεβιτς τα μιλάει καλύτερα!).

Οι συντελεστές της σειράς αποφάσισαν λόγω του ελληνικού χρώματος που πήρε η δεύτερη σεζόν, να ντύσουν το τέλος του 11ου επεισοδίου με το κομμάτι "Έφυγε έφυγε" σε ερμηνεία Στέλιου Καζαντζίδη. Το κομμάτι είναι γραμμένο από τον Βασίλη Βασιλειάδη και τον Πυθαγόρα (μουσική και στίχους αντίστοιχα) και συμπεριλήφθηκε στον δίσκο Στέλιος Καζαντζίδης που κυκλοφόρησε το 1968.

Για του λόγου το αληθές παραθέτω το απόσπασμα παρακάτω: 

Το "πρώτο" blues κομμάτι

• Το "Crazy Blues" ήταν το πρώτο blues κομμάτι που έγινε επιτυχία στην Αμερική το μακρινό 1920. Μέχρι τότε η μουσική αυτή ήταν στο περιθώριο και η επιτυχία αυτού του κομματιού αποτέλεσε την απαρχή για την καθιέρωση της blues μουσικής στο Αμερικάνικο ακροατήριο. 

 

• Το κομμάτι ήταν αρχικά γραμμένο το 1918 σαν "Harlem Blues" από τον Αφροαμερικανό Perry Bradford και ηχογραφήθηκε από την Mamie Smith και τους Jazz Hounds, πουλώντας την πρώτη χρονιά γύρω στα 200.000 αντίτυπα.

• Η Mamie Smith ήταν η πρώτη Αφροαμερικανίδα καλλιτέχνης που γνώρισε επιτυχία με ένα blues κομμάτι και άνοιξε τον δρόμο για τις ηχογραφήσεις και άλλων Αφροαμερικανών καλλιτεχνών που ακολούθησαν ειδικά τις δεκαετίες του '30 και του'40.

Ήταν ο Chuck Berry κλέφτης;

 Όσοι είστε μυημένοι στο Rock N' Roll μήπως η εισαγωγή στο παρακάτω κομμάτι σας λέει κάτι;

 

Πολύ σωστά μαντέψατε! Το έχει ομολογήσει και ο ίδιος ο Chuck Berry ότι "δανείστηκε" την εισαγωγή του "Ain't That Just Like A Woman (They'll Do It Every Time)" και την χρησιμοποίησε στο ιστορικό "Johnny B. Goode".

Το "Ain't That Just Like A Woman" κυκλοφόρησε το 1946, από τον Louis Jordan και τους Tympani Five, με τον Carl Hogan στην κιθάρα που παίζει τη χαρακτηριστική εισαγωγή. 

 

Κλασική περίπτωση "κλεψιάς" στην Τέχνη και ειδικά σε λαϊκές μουσικές, όπου η πρωτοτυπία δεν παίζει ρόλο αλλά το γενικότερο πλαίσιο (το context που λέμε και στο χωριό ) όπου εντάσσεται ένα μουσικό ή στιχουργικό μοτίβο που περνάει από γενιά σε γενιά. Γι' αυτό μην κατηγοράτε τους χιπχοπάδες και τα samples...

Ο "Billy" του Lou Reed

Πολλές φορές τα τραγούδια διηγούνται μικρές ιστορίες και αν έχεις να κάνεις με έναν master τραγουδοποιό όπως ο Lou Reed έχουν εξαιρετικό ενδιαφέρον.

Στο κομμάτι Billy από τον δίσκο Sally Can't Dance (1974), ο Reed μας μιλάει για τον κολλητό του από το σχολείο με τον οποίο πίστευε ότι θα είναι για πάντα φίλοι ("And I thought our friendship would never end").

 Ο Billy ήταν εξαιρετικός μαθητής, με άριστους βαθμούς στο κολέγιο, ο Reed ρεμάλιαζε, είχε κακούς βαθμούς και τα παράτησε. Ο Billy έκανε Ph.D. έγινε γιατρός και όταν ξέσπασε ο πόλεμος έπρεπε να υπηρετήσει την πατρίδα. Ο Reed ,όπως λέει, ήταν "mentally unfit", δηλαδή ψυχολογικά ακατάλληλος και έτσι έμεινε πίσω.

Όταν όμως γύρισε πίσω ο Billy δεν ήταν ο ίδιος. "His nerves were shot" και ο Reed όταν τον είδε δεν άντεξε την κατάσταση του. Δεν ήταν πια ο Billy που ήξερε, ήταν σαν να μιλούσε σε πόρτα ("He wasn't the Billy I knew, it was like talking to a door").

 

 Και το κομμάτι κλείνει με τους εξής φοβερούς στίχους: 

 

"Billy was a friend of mine

I grew up with him ever since I was nine

We went together through school

And now I often wonder, which one of us was the fool"

.....

Run for Cover #3: Five String Serenade

Πρόσφατα ανακαλύψαμε εδώ στο Pleasant ότι το κομμάτι "Five String Serenade" από τους Mazzy Star είναι διασκευή!

Κι όμως είναι γραμμένο από τον Arthur Lee των Love (και τα δυο ονόματα πολύ σημαντικά για την ψυχεδελική ροκ και την αμερικάνικη μουσική γενικότερα) και είχε κυκλοφορήσει το 1992, ένα χρόνο δηλαδή νωρίτερα από την πιο γνωστή εκτέλεση των Mazzy Star, που συμπεριλήφθηκε στο δεύτερο στούντιο άλμπουμ των τελευταίων "So Tonight That I Might See".

 

Εδώ η εκτέλεση των Love:

 

 

Και εδώ των Star:

 

 

Freddie King - Hide Away

Ένας από τους τρεις "βασιλιάδες" της ηλεκτρικής blues κιθάρας, ο Freddie King από το Texas ήταν και είναι από τους πιο επιδραστικούς κιθαρίστες για το Blues που ξέρουμε σήμερα. Το κλασικό κομμάτι του "Hide Away" είναι blues standard, όπως και το single που τον έκανε γνωστό το 1961, το "Have You Ever Loved A Woman". Εξαιρετικός και σαν τραγουδιστής άφησε τον μάταιο τούτο κόσμο το 1976 στα 42 του χρόνια, επειδή περιόδευε ασταμάτητα και έπινε πολλά Bloody Mary. Γίγαντας!